Short stay en vakantieverhuur is een beleggingsstrategie die de laatste jaren erg populair is geworden. Met de opkomst van verhuurplatforms als AirBnB, Booking.com en Micazu, is het voor beleggers dan ook steeds eenvoudiger geworden om een pand te verhuren aan toeristen en expats. Rode draad in deze strategie is dat de woning of het appartement steeds voor korte periodes wordt verhuurd aan toeristen, expats of zakelijke reizigers. Deze strategie kan een zeer interessant rendement opleveren, maar is niet geschikt voor iedereen. In dit artikel gaan we dieper in op de ins en outs van deze strategie.

Wat is short stay en vakantieverhuur?

Met ‘short stay’ wordt bedoeld dat een woning voor een korte periode (vaak enkele dagen tot een paar maanden) wordt verhuurd. Dit kan variëren van toeristenverhuur via Airbnb tot tijdelijke huisvesting voor expats of zakelijke bezoekers. Vakantieverhuur richt zich meestal op toeristen die een paar dagen tot een paar weken blijven.

In de praktijk kiezen beleggers vaak voor één van deze varianten:

• Vakantieverhuur/toeristenverhuur: kort verblijf (dagen tot weken), vooral gericht op vakantiegangers.
• Short stay voor expats of zakelijke reizigers: verblijven van enkele weken tot een paar maanden. Vaak aantrekkelijk omdat de huurprijzen hoger liggen en de vraag constant kan zijn.

Waarom kiezen beleggers voor short stay en vakantieverhuur?

De aantrekkingskracht zit vooral in de potentieel hogere huuropbrengsten. Een appartement in Amsterdam dat bij normale verhuur €1.500 per maand oplevert, kan via short stay bij goede bezettingsgraad makkelijk €3.000 tot zelfs wel €4.000 per maand opleveren.

Belangrijke voordelen:

• Hogere opbrengsten per maand dan bij reguliere verhuur.
• Flexibiliteit: je kunt periodes zelf blokkeren (bijvoorbeeld eigen gebruik).
• Sterke vraag: vooral in populaire steden en toeristische gebieden.
• Grotere doelgroep: je doelgroep is vaak internationaal georiënteerd en expats en zakelijke reizigers betalen vaak hogere tarieven.
• Gemak: de administratieve afhandeling wordt voor een groot deel verzorgd door platforms zoals AirBnB.

Risico’s en aandachtspunten

Tegenover de mogelijke hoge opbrengsten staan belangrijke risico’s en uitdagingen:

• Strenge regelgeving: veel gemeenten beperken of verbieden vakantieverhuur. Vaak is een vergunning vereist en geldt een maximumaantal verhuurdagen.
• Hogere beheerkosten: wisselende gasten betekenen meer schoonmaak, sleuteloverdracht en administratie.
• Seizoensgevoeligheid: toeristische vraag kan per seizoen en per stad sterk wisselen.
• Reputatierisico: overlastklachten van buren of negatieve reviews op platforms kunnen je inkomsten negatief beïnvloeden.
• Hogere exploitatiekosten: inrichting, meubels, linnengoed en hogere energiekosten tellen mee.
• Beperkte financieringsmogelijkheden: lang niet alle vastgoed financiers staan deze vorm van verhuur toe, met name omdat het risico op leegstand een stuk groter is dan bij reguliere verhuur.

Short stay is dus geen passieve beleggingsvorm, maar vraagt actief beheer en een goede kennis van lokale regels.

Tip: Er bedrijven die zich volledig richten op het ontzorgen van deze verhuurvorm en bieden een all-in servicepakket voor marketing, schoonmaak, sleuteloverdracht en onderhoud. Reken wel op extra kosten, deze liggen tussen de 8 en 15% van de huuropbrengst.

Wet- en regelgeving

Regelgeving verschilt per gemeente, maar is vaak streng. Enkele voorbeelden:

• Vergunningplicht: in steden als Amsterdam en Utrecht is een vergunning vereist om vakantieverhuur aan te bieden.
• Maximum verhuurdagen: Amsterdam kent een limiet van 30 dagen per jaar voor vakantieverhuur zonder vergunning; met vergunning kan dit hoger zijn maar blijft beperkt.
• Meldplicht: veel gemeenten eisen dat elke verhuurperiode wordt geregistreerd.
• VvE-regels: appartementen mogen soms niet kort verhuurd worden door bepalingen in de splitsingsakte.
• Belastingen en toeristenbelasting: vaak verplicht om toeristenbelasting te innen en af te dragen.

Voor short stay gericht op expats en zakelijke reizigers gelden soms soepelere regels, maar gemeenten worden steeds strenger in het tegengaan van permanente short stay in woonwijken.

Rendement in de praktijk

Een voorbeeld: een belegger koopt een appartement voor €350.000 in een toeristisch populaire stad.

• Gemiddelde bezettingsgraad: 70% (255 nachten per jaar)
• Gemiddelde prijs per nacht: €170
• Jaaromzet: 255 × €170 = €43.350
• Kosten (beheer, schoonmaak, platformkosten, energie, onderhoud): €10.000
• Netto opbrengst: ± €33.350 per jaar

Het bruto aanvangsrendement komt daarmee op circa 9,5% (excl. kosten koper). Dit kan hoger uitvallen bij betere bezettingsgraad of hogere nachtprijzen, maar het risico op wisselende vraag en strengere regelgeving moet je wel meerekenen.

Praktische tips voor beleggers

Wie short stay of vakantieverhuur overweegt, doet er goed aan om:

• De lokale regelgeving zorgvuldig te checken voordat je koopt.
• Een vergunning aan te vragen indien vereist en meldplichten na te leven.
• Realistisch te rekenen met hogere kosten voor beheer, schoonmaak en inrichting.
• Professionele verhuurbeheerbedrijven te overwegen als je niet zelf alles wilt regelen.
• Je rendement te vergelijken met reguliere verhuur, inclusief belasting en eventuele boetes bij niet-naleving.
• Oog te hebben voor de omgeving: goede communicatie met buren kan klachten en handhaving voorkomen.

Tot slot

Short stay en vakantieverhuur kunnen voor vastgoedbeleggers zeer aantrekkelijk zijn dankzij de hoge huurprijzen en flexibiliteit. Toch is deze strategie niet zonder risico: regelgeving verandert snel en kan je rendement drastisch beïnvloeden. Bovendien vraagt het meer beheer en hogere kosten dan reguliere verhuur. Wie goed voorbereid is, professioneel opereert en zich aan de regels houdt, kan met short stay of vakantieverhuur echter een uitstekend rendement behalen en inspelen op een internationale en vaak goed betalende doelgroep.